صفحه شخصی پدرام اعظم پناه

یکی عقربه های ساعت رو بچینه...

پدرام اعظم پناه — Thu, 2 Sep 2010 19:41:55 GMT

الان امین زنگ زد گفت که یک جفت کفش و یه شلوارک از من خونش جا مونده. تا شب باید برم بگیرمشون چون فردا دیگه اون خونه خویی نیست که تا دیروز میشد شب تا صبح توش بیدار موند و فرار از زندان دید...

هماین تابستون این سومین خونه ایه که باید شمارش رو از تو گوشیم پاک کنم! به خدا خیلی دلم گرفته.

یکی عقربه های ساعت رو بچینه...

یادته میگفتم : دنیا دو روزه یه روزش هم جمعست؟

هیچوقت خوشی رو به تعویق ننداز چون دیگه فردایی نیست.

به من اعتماد کن

امروز روز دومه

زمان همه چیز رو درست نمیکنه، زمان فقط همه چیز رو عوض میکنه...

رمز این یاداشت شماره تلفن من است

پدرام اعظم پناه — Thu, 5 Aug 2010 19:22:33 GMT

این مطلب توسط نویسنده آن رمزگذاری شده و از طریق فید قابل مشاهد نمیباشد. شما با مراجعه به وبلاگ نویسنده و وارد کردن رمز عبور میتوانید مطلب مورد نظر را مشاهده نمایید.
برای مشاهده این مطلب در وبلاگ اینجا را کلیک کنید

‌Bird - Fish

پدرام اعظم پناه — Fri, 30 Jul 2010 00:20:30 GMT

A bird may love a fish...

But where would they live?

فیبوناتچی

پدرام اعظم پناه — Fri, 23 Jul 2010 15:57:48 GMT

Pedram Azampanah - Wednesday Tir 30th 1389

Train Bridge - Zayanderood River

Photographer : Amin Zaghari

insomnia

پدرام اعظم پناه — Wed, 21 Jul 2010 05:34:48 GMT

insomniac

پدرام اعظم پناه — Tue, 20 Jul 2010 00:12:54 GMT

I'm

done

trying

Flower bouquet

پدرام اعظم پناه — Sun, 18 Jul 2010 20:38:20 GMT

Traditionally the bride will hold the bouquet, and the maid of honor will hold it during the ceremony. After the wedding the bride will toss it over her shoulder, and it is believed that whoever catches the bouquet is the next in line to be married. This practice may be related to the Golden Apple of Discord myth.

EF-S 55-250mm f/4-5.6 IS

پدرام اعظم پناه — Fri, 16 Jul 2010 03:09:26 GMT

چند روز پیش تو پارک مرداویج، رفتم یه جایی از مغزم که شاید ده - دوازده سال بود نرفته بودم...

کاغذ استنسیل (Stencil Paper)

یادم هست قدیما مامانم که می خواست سوال طرح کنه از این کاغذ استنسیلا استفاده میکرد. عشق منم این بود که مامانم اشتباه کنه و کاغذه رو بده به من روش نقاشی کنم. ذوق می کردم که نقاشیم رو کاغذ زیریه هم چاپ میشه...

لنزم یادم

Oral Beep

پدرام اعظم پناه — Fri, 2 Jul 2010 14:50:10 GMT

امتحان شفاهی Ch.5 - گویش شعبه بزرگمهر...

Teacher : Did you kiss your mother yesterday?
Student : Yes I did. I kissed your mother yesterday...

مالتی میدیا

پدرام اعظم پناه — Sat, 19 Jun 2010 21:43:43 GMT

امروز، آخرین امتحان دوره ی لیسانسم رو دادم...

مادرم گاهی

پدرام اعظم پناه — Thu, 17 Jun 2010 18:23:48 GMT

این مامانه ما بعضی وقتا یه تیکه هایی میاد که رو شتر بذاری آفتاب بالانس میزنه...

مادرم گاهی ۱ :

یه شب جاتون خالی با رفاه و آسایش تمام تو د س ت ش و ی ی نشسته بودم که یه دفعه یکی زرتی چراغ رو خاموش کرد و ظلمات شد.

منم که بی خبر از دنیای خارج فکر می کردم پیمانمونه، دادو بیدادم رفت هوا که : اون چراغو کی خاموش کرد؟ مگه نمیبینی تو د س ت ش و ی ی ا م؟ روشن کن چراغو...

بهو دیدم چراغ روشن شد و مامانم گفت : خب حالا، نپره بیخ گلوت!...

مادرم گاهی ۲ :

یه روز تیپ زده بودم در حد کمپ های تیم ملی بندسلیگا و داشتم جلوی آئینه واسه خودم فیگور میگرفتم که یادم نیست واسه چی مامانم یهو اومد تو :

من نالان : وای مامان حالم بده...
مامانم نگران : ااا... چرا؟؟؟ چی شده؟؟؟
من با غرور : آخه دارم میمیرم از خوش تیپی...
مامانم با لبخند : پس ببین من چی میکشم!
من با پوزی کشیده جلوی آئینه : ...

چشمه ناز ونک سمیرم

پدرام اعظم پناه — Sat, 12 Jun 2010 13:05:29 GMT

خوشم آمد که سحر خسرو خاور می‌گفت / با همه پادشهی بنده ی توران شاهم

پدرام اعظم پناه
جمعه 21 خرداد ماه سال 1389 - چشمه ناز ونک سمیرم

عکس از : امین زاغری

روزگاریست همه عرض بدن می خواهند / همه از دوست فقط چشم و دهن می خواهند

دیو هستند ولی مثل پری می پوشند / گرگ هایی که لباس پدری می پوشند

آنچه دیدند به مقیاس نظر می سنجند / عشق ها را همه با دور کمر می سنجند

خوب طبیعیست که یکروزه به پایان برسد / عشق هایی که سر پیچ خیابان برسد

سوسیس کالباس

پدرام اعظم پناه — Fri, 11 Jun 2010 22:29:44 GMT

بچه که بودم، سوسیس کالباس جزو آرزوهام بود. وقتی مامان بابام سوسیس کالباس به دست وارد خونه میشدند، آنچنان ذوق درونی بهم دست میداد که انگار جرج کلونی بهم دست داده...

کالباس خالی خالی خوردن حرام به حساب میومد. مگه نهایتاْ یک پَر که تازه همونش هم مکروه بود. در حدی که وقتی دزدکی میرفتم سر یخچال و یه پر کالباس بر میداشتم هم زمان سه تا عذاب وجدان میگرفتم!

اولیش این که تو گوشم خونده بودند که کالباس رو باید با نون خورد. رسماْ فکر میکردم فقط بچه مایه دارها میتونند سوسیس کالباس رو خالی خالی بخورند.
دومیش، چون از ترس این که مامانم نبینتم کالباسرو همون جا تو یخچال میخوردم، وجدان درد میگرفتم که در یخچال بیشتر از چند ثانیه باز میمونه و احتمالاْ برفک میزنه.
سوم این که نکنه یه موقع کم بیاد واسه سمیرا پیمان!

همیشه وقتی باقی مانده ی تعداد پر کالباسا بر سه ( تعداد فرزندان خانواده ) صفر نمیشد تعداد پر های باقی مونده مال من میشد! اون موقه بود که ا* تو ک**م الاسکا میشد و یه ساندویچ تپل تر به شکم میزدم...

یادش به خیر بچگی و نون خامه ای :)

دغدغه های دیروز، امروز و فردا

ش م ش ک

پدرام اعظم پناه — Tue, 18 May 2010 23:38:01 GMT

شی مر شو کر

با بای

Watch Your Pronunciation

پدرام اعظم پناه — Sun, 16 May 2010 01:51:44 GMT

Just Download it and listen...

عروس مرده

پدرام اعظم پناه — Fri, 14 May 2010 23:36:24 GMT

من

جرمم چنین

باشد همین

روی زمین

باشم

نبینمت

هانک واپسین

روز زمین

چون فرشته ها

بالا

نبینمت

دنبالت میگردم

کوچه به کوچه

ولی دستم از تو کوتاست

دنبالت میگردم

خونه به خونه

تمام جاده با ماست

چون

درد من این بودش تورو دیدن و رفتن و بعدش از تو بریدن

دیدنت از دور هم شده لغزش ، بعد تو معنی عشق نرسیدن

درد من این بودش تورو دیدن و رفتن و بعدش از تو بریدن

دیدنت از دور هم شده لغزش ، بعد تو معنی عشق نرسیدن

شاد

بودم همین

خوش بو ترین

گل واژه ام

یادم

نمیروی

من

تنها شدم

بی معنا شدم

تو هرگز از خوابم

نمیروی

دنبالت میگردم

کوچه به کوچه

ولی دستم از تو کوتاست

دنبالت میگردم

خونه به خونه

تمام جاده با ماست

چون

درد من این بودش تورو دیدن و رفتن و بعدش از تو بریدن

دیدنت از دور هم شده لغزش ، بعد تو معنی عشق نرسیدن

درد من این بودش تورو دیدن و رفتن و بعدش از تو بریدن

دیدنت از دور هم شده لغزش ، بعد تو معنی عشق نرسیدن

تو رفتی و من تها شدم

من وارث همه غم ها شدم

تو رفتی و پژمرد باغ من

من پوچ ولی معنا شدم

یادت بر نیمداره دست از سرم

من که میدونم از خودمم بدترم

اما میرم بدون پیش اونی که اون بالاست

میگم مجنون منم بذار بپرم

درد من این بودش تورو دیدن و رفتن و بعدش از تو بریدن

دیدنت از دور هم شده لغزش ، بعد تو معنی عشق نرسیدن

درد من این بودش تورو دیدن و رفتن و بعدش از تو بریدن

دیدنت از دور هم شده لغزش ، بعد تو معنی عشق نرسیدن

The Baron Band - Dead Bride

« چشم من و انجیر »

پدرام اعظم پناه — Wed, 28 Apr 2010 23:11:38 GMT

دیوونه کیه ؟

عاقل کیه ؟

جوونور کامل کیه ؟

واسطه نیار ، به عزتت خمارم

حوصله هیچ کسی رو ندارم

کفر نمیگم ، سوال دارم

یک تریلی محال دارم

تازه داره حالیم می شه چیکارم

میچرخم و میچرخونم سیارم

تازه دیدم حرف حسابت منم

طلای نابت منم

تازه دیدم که دل دارم ، بستمش

راه دیدم نرفته بود ، رفتمش

جوونه نشکفته رو ٬ رستمش

ویروس که بود حالیش نبود هستمش

جواب زنده بودنم مرگ نبود ! جون شما بود ؟

مردن من مردن یک برگ نبود ! تو رو به خدا بود ؟

اون همه افسانه و افسون ولش ؟!!

این دل پر خون ولش ؟!!

دلهره گم کردن گدار مارون ولش ؟!

تماشای پرنده ها بالای کارون ولش ؟!

خیابونا ، سوت زدنا ، شپ شپ بارون ولش ؟!

دیوونه کیه ؟

عاقل کیه ؟

جوونور کامل کیه ؟

گفتی بیا زندگی خیلی زیباست ! دویدم

چشم فرستادی برام تا ببینم ! که دیدم

پرسیدم این آتش بازی تو آسمون معناش چیه ؟

کنار این جوی روون نعناش چیه؟

این همه راز

این همه رمز

این همه سر و اسرار معماست ؟

آوردی حیرونم کنی که چی بشه ؟ نه والله !

مات و پریشونم کنی که چی بشه ؟ نه بالله !

پریشونت نبودم ؟

من

حیرونت نبودم ؟!

تازه داشتم می فهمیدم که فهم من چقدر کمه !

اتم تو دنیای خودش حریف صد تا رستمه !

گفتی ببند چشماتو وقت رفتنه !

انجیر میخواد دنیا بیاد ، آهن و فسفرش کمه !

چشمای من آهن انجیر شدن !

حلقه ای از حلقه زنجیر شدن !

عمو زنجیر باف زنجیرتو بنازم

چشم من و انجیر تو بنازم !

دیوونه کیه ؟

عاقل کیه ؟

جوونور کامل کیه ؟

« حسین پناهی »

دانلود با حجم ۵۵۸ کیلوبایت با پسوند amr

تگ های جست و جو : حسین پناهی ، چشم من و انجیر ، صدا ، صدای حسین پناهی ، دیوونه کیه؟ ، دیوانه کیه؟ عاقل کیه؟

Canon EF 75 - 300mm f/4.5-5.6 III

پدرام اعظم پناه — Sun, 25 Apr 2010 16:02:40 GMT

یادم تو را فراموش

Bungee Jumping - بانجی توچال

پدرام اعظم پناه — Sun, 18 Apr 2010 14:29:05 GMT

من : همش ۴۰ متر؟ چهل متر که خیلی کمه که! فایده نداره آخه! حالا کجا هست؟

توچال، نوروز هزار و سیصد و همین امسال

وارد محوطه بانجی که شدم یه چیز خیلی دراز دیدم. تجسم نکن، دکل بانجی بود! یادم نمیاد که گ* خوردمش دقیقاْ کجاش بود اما وقتی یه نگاهی ازون پایین تا بالاش انداختم تازه فهمیدم ۴۰ متر، خارج از کتاب فیزیک یعنی چند متر...

خلاصه پرسون پرسون رفتم اونجایی که باید ثبت نام میکردم. وارد که شدم یارو گفت : میخوای بپری؟ گفتم : خب آره. یه لیست گذاشت جلوی من یه چیزی تو مایه های لیستای خرید مامانم.

اینجانب فلانی به خدا همینا که این زیر نوشته را قول میدهم...
سابقه بیماری قلبی ندارم
سابقه بیماری مغزی ندارم
طی ۲۴ ساعت گذشته مواد مخدر یا الکلی مصرف نکرده ام
شکستگی جدید در بدنم و مخصوصاْ پاهایم ندارم
طی ۲۴ ساعت گذشته شکست عشقی نخورده ام
جلوی دوست دخترم جو گیر نشدم
وصیت نامه ی خود را نوشته ام زیر بالشمه
وزن اینقدر کیلو. امضا فلانی...

خوشحال و خندان یک ملیون پله رو رفتم بالا ( یکی دوتا کم و زیاد ) اون بالا که رسیدم تازه فهمیدم ۴۰ متر از بالا یعنی چه! تازه افق دیدت رو که افزایش میدادی به این نتیجه میرسیدی که تهران زیر پاته، نه زمین...

اون موقع که من رسیدم بالا هوا روشن بود! اما بخاطر یه آدم اسگل که میترسید بپره و آخر هم نپرید حدود یک ساعت و نیم معطل شدیم و هوا تاریک شد. دوستان من هم اون پایین پا به پای من در حال معطل شدن بودند البته...

خلاصه یارو رو باز کردند و مرا در بند کردند. ( ته جمله ادبی بود این ) مربی همین طور که داشت این کش مشا رو به پای من میبست توضیح میداد که چیکار کنم : اولاً پائین رو نگا نمیکنی چون یه هورمونی تو بدن ترشح میشه که اضلات بدنت رو شل میکنه بعدشم وقتی پات لبه رو حس کرد اون چراغ سبزه رو کوه رو نگاه میکنی و خودتو ول میکنی پائین دستاتو باز میکنی و داد میزنی. اوکی؟

من هم با اجازه بزرگتر ها گفتم : اوکی.

گفت : اسم و فامیلت چیه؟ دفه چندمته میپری؟

آقای مربی لطف داشتند نسبت به این پرنده ی حقیر. عین یه مادر مهربان که میخاد جوجشو از آشیانه پرت کنه پائین دستشو گرفت به کمر بند پشت سر من و من رو هدایت کرد به سمت لبه. همین که پام به لبه رسید یاد حضرت عباس افتادم. پائین رو نگاه کردم و حس کردم اون هورمونه ریده شد تو بندم. یه سری ملت هم خوشحال اون پائین عکس و فیلم میگرفتند. شمارش معکوس اون د ی و س هم شروع شده بود!

« پنج، چهار، سه، دو، یک... »

همین که پام از لبه جدا شد، حس کردم که ایندفه خود آدرنالینه که داره ریده میشه تو بندم. داشتم با سرعتی معادل با خدا کیلومتر در ساعت به سمت زمین سقوط میکردم که یکی ازون بالا داد زد : دستاتو باز کن، دستاتو باز کن!

تازه فهمیدم که از شدت هیجان یادم رفته دستامو باز کنم و داد بزنم. اما ماهی رو هر وقت از آب بگیری میمیره! دستامو باز کردم و دادی زدم زدنی.

واقعاً نمیشه نوشت که تو اون لحظه چه حسی داشتم. اما میشه نوشت که دیدم دارم با مغز میرو وسط جمعیت. پیش خودم گفتم دیدی اشتباه پریدم؟ دیدی کشش عمل نکرد؟ دیدی جوان ناکام شدم؟ حالا تو اعلامیم میخوان بنویسند در اثر چی چی در گذشت؟ تو همین فکرا بودم که میون آسمون و زمین یه لحظه ثابت شدم. داشتم از این موقعیت لذت میبردم که دوباره حالا با سمت بالا. عجب موجود جالبی این کش! خلاصه یه چند باری کارمون شده بود همین...

حس میکردم کلم دوبرابر شده. آروم آروم طناب شل شد تا روی تشک بادی. تازه میتونستم تشخیص بدم که من کجام اینجا کجاست کی منو ریده. طرف که داشت طنابامو باز میکرد بهم گفت : بالارو نگاه کن. بالارو نگاه کردم دیدم یارو د ی و س ه داره برام دست میزنه. خودم میدونستم که واسه دلخوشی منه، پس منم سعی کردم دل خوش بشم...

به همین نام و نشون تا سه روز از درون گ ه ی بودم. هنوز هم که هنوزه وقتی یادم میوفته...

موی سپید

پدرام اعظم پناه — Wed, 24 Mar 2010 15:52:01 GMT

امروز خیلی اتفاقی سمیرا یه موی سفید توی موهام پیدا کرد!

گفت : « اِ پدرام موی سفید. »

گفتم : « من؟ موی سفید؟ غیر ممکنه... »

گفت : « پاشو بیا تو آینه ببین... »

با اعتماد به نفس کامل اما با یه ترس خاصی رفتم جلوی آینه و اون ناحیه که دست سمیرا توش بود رو شروع کردم به گشتن. اما چون دوست نداشتم چیزی پیدا کنم خیلی دقیق نشدم. یکم مضطرب تر به سمیرا

گفتم : « کو؟ چرا چرت میگی؟ »

اونم امد جلو و دست موی سفید رو گذاشت توی دستم!

راست میگه، یکی از موهام واقعاً سفید شده. حتی خاکستری هم نشده. سفید سفید مثل برف...

دیدی پیر شدیم و کسی بهمون نگفت بابا!؟...

گفتم : « بِکنش. »

تو فکرم این بود که اولین موی سفید خودمو نگه دارم. سمیرا هم با قیچی ابرو چیدش و دادش بهم.

یه موی سفید موج دار سه چهار سانتی نسبتاً نحیف.

یکم که نگاش کردم پیش خودم گفتم بهتره یکی از موهای سیاهمو نگه دارم! شاید یه روزی دلم واسه موهای سیاهم تنگ بشه...